อยู่ๆก็นึกอยากจะเขียนอะไรขึ้นมา ขอใช้ชื่อเรื่องว่า เพ้อ ละกัน

เพ้อ มาจากคำว่า พร่ำเพ้อ เรียกสั้นๆ เอาว่า เพ้อ เป็นอาการของคนที่ อยากจะระบายสิ่งที่อัดอั้น ตามเว็บบอร์ด

มาเข้าเรื่องกันเลยดีกว่า !!!

เรื่องมันมีอยู่ว่าาาา เมื่อวานนี้ ได้มีโอกาสไปสถานที่ที่หนึ่งมาพร้อมกับคนมากหน้าหลายตาที่ไม่รู้จักและไม่คิดจะรู้จักด้วย

มีคนกระซิบมาว่าที่ที่ไปนั้นมีคนตายเพราะ หวัด 2009 ด้วย

(ก็ไม่รุ้ว่าจะไปทำซากอะไรคนก็เยอะ แต่ไม่ได้กลัว หวัด2009 หรอก คนอื่นมากกว่าที่จะต้องกลัวเรา)

สิ่งสำคัญไม่ได้อยู่ที่ การเดินทาง หรือ เรื่องหวัด 2009 มันหลังจากนี้

สิ่งนั้นก็คือ ผมมีโอกาสได้รู้จักคนหลายคน (ก็ธรรมดาไม่รุ้จะเล่าทำไม แต่มันมีต่อจากนี้)

ได้มีโอกาสรู้จักผู้หญิงคนนึง จะว่ารู้จักก็ไม่ใช่ แค่ทักทายกันตามมารยาท

ที่ได้รับรู้มาคร่าวๆ คือ เธอชื่อ สร้อย เป็น คนจังหวัดลำปาง   ตัวเล็กๆ น่ารักๆ

จากที่ดู เธอเป็นคนเงียบๆ อายุเท่าไรก็ไม่ทราบ น่าจะรุ่นเดียวกันไม่งั้นก็ + - ไม่เกิน 2 ปี

เธอมีงานทำแล้ว ที่ไหนก็ไม่รุ้ ฟังไม่ทัน และอื่นๆ (ฟังไม่ทัน เธอพูดไวมาก บางอันก็จำไม่ได้)

(* ความสามารถของมนุษย์อย่างนึงที่แปลกคือ เวลาที่เราอยากจะจำสิ่งใด มันจะจำไม่ได้ แต่เรื่องที่ไม่อยากจำ มันกลับฝังแน่นอยู่ในหัวสมอง นี่แหละมนุษย์ โดยแท้)

นอกเรื่องไปหน่อย มาต่อ จุดน่าสนใจเรื่องนี้ไม่อยู่ที่ ผมได้เจอสาวน่ารัก

แต่มันอยู่ที่ สร้อย เธออ่านหนังสือได้ แต่เธอไม่รุ้ความหมายของคำแต่ล่ะคำเลย

จากที่สังเกตดูก็น่าจะจริงเพราะเธอดูจะมีปัญหากับการตีความหมายของภาษา

คิด แล้วมันก็แปลก สมัยนี้ ก็ยังคงมีคนที่อ่านหนังสือไม่ออกและไม่รุ้ความหมายอยู่เยอะพอสมควร ทั้งที่มันเป็นภาษาประจำชาติแท้ๆ (ไม่ได้ดูถูกเค้าเหล่านั้น)

ที่อยากจะบอกก็คือ เห็น รณรงค์กันโคลมๆ แต่ทำไมถึงมีคนที่ไม่รู้หนังสือ

ผมว่ามันเป็นอะไรที่แปลกดีนะ !!

เทคโนโลยีที่มีมูลค่ากลับทั่วถึงกว่าภาษาประจำชาติ...